پرداختن به مسأله فرهنگ با هر رويكردي، يكي از مهمترين دغدغه‌هاي ايدئولوگ‌هاي جوامع مختلف بوده و هست. اهميت اين بحث، در نوع هدايت انبياي الهي كه همگي به نوعي مبناي فرهنگي داشته‌اند، نهفته است. اما التقاط‌گري و امتزاج سنت‌هاي باطل اقوام گوناگون با فرهنگ الهي انبيا، زمينه انحراف فرهنگي را در ميان پيروان اديان مختلف ايجاد كرد، تا جايي كه آن سنت‌ها كم كم بر ارزشهاي فرهنگي اديان الهي غلبه كرد و باعث كمرنگ شدن نقش آنان گرديد. خداوند بنابه سنت الهي و جهت اتمام حجت بر بندگان خود، آخرين پيامبر را بر انگيخت و تولدي ديگر را در زندگي بشر رقم زد، تولدي كه مبناي تحولات فرهنگي فراواني در جامعه بشري شد.

عصر پيامبر (ص)، عصر پيدايش خرده فرهنگ‌هاي باطل كه خود را به اديان ابراهيمي منتسب مي‌كردند، بوده است، براساس همين نياز، خلأ وجود يك فرهنگ هدايت‌گر الهي احساس مي‌شد و بعثت حضرت ختمي مرتبت (ص)، پايان اين احساس ناخوشايند بود.

پيامبر (ص)، با توجه به فضاي جامعه و نيازهاي موجود، پروژه تغيير فرهنگي عظيمي را آغاز نمودند و در مدت رسالت خود به آن همت گماشتند که این تغییرات موجب شد سنگ بنای تحولات عمیق فرهنگی در ادوار گوناگون تاریخ بشریت گذاشته شود.

 

کسانی هستند که چشم دیدن مرجعیت را ندارند و فکر می‌کنند باید تمامی نهادهای سنتی و ملی و دینی را یک‌جا از بین برد و همه چیز را به حکومت مرکزی ختم کرد. به لحاظ علمی حذف نهادهای سنتی و ملی در نابود کردن بنیادهای اصلی یک جامعه سنتی مثل ایران، به معنای مرگ حتمی آن است و تفاوتی نمی‌کند این حکومت مرکزی به نام یک دولت ضدملی غربگرایی مانند دولت رضاخان باشد یا دولتی که به نام حکومت دینی و جمهوری اسلامی بر سریر قدرت نشسته است. هرچه و هر کدام باشد، در این اصل تفاوتی ندارد که می‌بایست به جز حکومت مرکزی، نهادهای سنتی و ملی فعال باشند.

فعال بودن مراجع دینی برای مملکت این فایده مهم را دارد که در شرایط بحرانی می‌توانند به داد حکومت رسیده و آن را از ورطه نابودی نجات دهند. در واقع رفتن یک دولت، هر دولتی که باشد، خسارت‌هایی به دنبال دارد و اگر این حکومت برآمده از سی سال خدمت صادقانه مردم به آن باشد و اکنون به دلایلی دچار آشفتگی شده باشد، بیش از پیش نیازمند آن است که این نهادهای سنتی به میدان آمده و آن را از گرفتاری نجات دهند.