قصد داشتم برای انتخابات کلمه ای ننویسم  اما فرای گرایشات سیاسی و علایق فردی مشاهده برخی حرکات طرفداران کاندیداهای انتخابات ریاست جمهوری مرا برآن داشت تا دربرابر آنچه آنان دیانت می نامند و من آن را بی تقوایی می دانم سکوت را بشکنم.

چند روز پیش پیامکهای متوالی از دوستانی که تا کنون آنان را به داشتن تقوا و دوری از گناه می شناختم برایم رسید که باورم نمی شد علاقه به ریاست یک شخص و جریان سیاسی چنان دوستان متقی مرا بی تاب کند که به همه اعتقادات خود و آنچه در منبر موعظه شان برای دیگران می گفتند و می سرودند پشت پا بزنند و پای تهمت و دورغ و غیبت را به فضای دوستی ها و بعد هم انتخابات کشور باز کنند...

شنیده بودم سیاست پدر و مادر ندارد اما بازهم شنیدم مردی آمد و گفت سیاست و دیانت ما یکی است

من کودک بودم اما بعدها شنیدم که آن بزرگ مرد با گفتار و کردارش اخلاق را با سیاست در هم آمیخت. او توان شنیدن نظرات مخالف را داشت.

من در کتابهایش خواندم که که آن مرد به شیعه علی به جرم عدم توافق در نظرات سیاسی و حتی اختلاف در نحوه ارایه دیدگاهها، اتهام نزد که شما جزء " مارقین و ناکثین و قاسطین" هستید.

نمی دانم دنیای کوچک ما آنقدر ارزش دارد که برای رسیدن یک جریان ناپخته سیاسی به قدرت دیانتمان را به باد تمسخر بگیریم؟

چند روز بیشتر تا انتخابات باقی نمانده؛ خدا کند این چند روز هم بخیر بگذرد تا بساط تهمت و دورغ و غیبت از دامان مومنان و متقیان پاک شود و باز منبر موعظه توسط همانانی که مدعی هدایت مردمند گرم!