سرخط

بركناري مهندس ميرحسين موسوي از رياست فرهنگستان هنر

morovat85 — Tue, 22 Dec 2009 20:54:18 GMT

آخرین تصویر مهندس موسوی در فرهنگستان هنر

ميرحسين موسوي با رأي اعضاي شوراي عالي انقلاب فرهنگي از رياست فرهنگستان هنر بركنار شد.

اصل خبر ...

اخبار مرتبط:

احتمال استعفای دست جمعی فرهنگستان

در جلسه دیشب شورای عالی انقلاب فرهنگی چه گذشت؟

پيام موسوی پس از دریافت حکم برکناریش

مردان خیابانی؛ حلقه گمشده آسیب های اجتماعی

morovat85 — Tue, 22 Dec 2009 14:33:18 GMT

... همه جا هستند در اداره ها دانشگاه ها وزارت خانه ها دادگاه ها کارت که گيرمي افتد پيدا مي شوند از چراغ جادو آرام و بي صدا بيرون مي آيند گاهي يک شماره تلفن کنار چک پول گاهي دست بچه ات را مي کشي بروي پي کارت کسي پايش را لاي در رحمت مي گذارد و صدايش را شبيه پرپر زدن فرشته ها مي کند همه جا هستند خيلي هم نگران هستند نگران زياد شدن زنان خياباني...» "بيشترين وقت" را افراد در مکان هاي مختلف و درگير فعاليت هاي گوناگوني مي گذرانند. هر کس با توجه به شرايط شغلي، حضورش در جايي پررنگ مي شود. خانه، اداره، مدرسه، دانشگاه، کتابخانه، باشگاه، مرکز خريد و.... اما "بيشترين وقت" بسياري هم در خيابان مي گذرد.

به ازای یک زن خیابانی 500 مرد خیابانی وجود دارد

نهضت اينترنتي "پوسترهاي عاشورا"

morovat85 — Thu, 17 Dec 2009 18:40:18 GMT

براي دريافت اطلاعات بيشتر به

www.ashoora-poster.blogfa.com مراجعه نماييد

كشتي نجات به آب انداخته شد...

morovat85 — Thu, 17 Dec 2009 16:10:32 GMT

تبريك به عاشقان غم عشق

كشتي نجات به آب انداخته شد...

ان الحسين مصباح الهدي و سفينه النجات

علي(ع) از ما جشن نمي خواهد

morovat85 — Sat, 05 Dec 2009 06:35:31 GMT

دکتر يحيي يثربي:

علي (ع) از ما معرفت غديري مي خواهد

قسمت از فيض غديرم شده يک جلوه ناب
جلوه اي صاف تر از آينه، روشن تر از آب
نازنيني که نه در کون و مکان مي گنجيد
دوش در بزم ولايت ز رخ افکند نقاب
نگهي گرم تر از چشمه خورشيد فلک
در کفش راز سپيده، به جبينش مهتاب
مه خورشيد نظر، در نگهش صد کوثر
جگر تشنه ام از جرعه جامش سيراب
دل از آن جرعه چو دريا شد، از آن جلوه چو روز
منکران در دل شب در پي کرم شبتاب
دل دريا شده ام، خنده مستانه بزن
براساس دو جهان خنده دريا به حباب
نمي از خم ولايت به جهان است و از آن
تو ببيني همه جا فرش شراب، عرش شراب
آب و آبادي عالم، همه از فيض علي است
ورنه بنياد جهان جمله سراب است و خراب
مطلع گفتگو را با سروده اي از دکتر سيد يحيي يثربي، نويسنده، پژوهشگر و استاد دانشگاه شروع مي کنيم. واقعه غديرخم، عظيم ترين و حساس ترين اتفاق تاريخ اسلام است و مورخان و مفسران بسياري در اين خصوص شرح بسياري داشته و دارند. اما در اين گفتگو قصد داريم از نگاه ديگري مسأله غدير را مورد واکاوي قرا دهيم که در ادامه مي خوانيد.
* آقاي دکتر!اگر ممکن است براي شروع بحث به بررسي مسأله حاکميت در جامعه اسلامي بپردازيد؟
** يکي از تکيه گاههاي شيعه و تأکيدهاي متفکران تشيع، سياست اسلامي است از اين منظر که شيعه از همان آغاز به اين مسأله پي برده که اگر در جامعه اي اسلامي، مديريت و سياست جامعه در دست اهل آن نباشد، همه فعاليتهاي ديگر بي اثر خواهد بود. در آثار حديث ما هم رواياتي از معصوم(ع) است که حتي عبادات معمولي انسان در نظام نادرست چندان مورد قبول نيست. بنابراين شيعه از ابتدا روي خلافت و امامت حساسيت زيادي نشان داده و امروز هم يک مسأله زنده جهان اسلام است. براي توضيح فلسفه اين حساسيت به مطلبي از افلاطون اشاره مي کنم. افلاطون حاکميت را به سه دسته تقسيم مي کند. اول حاکميت فردي که بايد فيلسوف باشد و از نظر وي بهترين حاکم است.
پس از آن حاکميت اشراف و پايين تر از آن حاکميت جمهوري و توده است. از نظر اين فيلسوف اين ترتيب مشروط است به اينکه در اين نظامها حق و عدالت رعايت شود و مسؤولان هم به دنبال حقيقت باشند نه منافع خودشان. اگر شرايط اين حکومتها نباشد، از نظر ارزش وارونه مي شود. يعني بدترين نوع مي شود حکومت فردي، از آن بهتر حکومت طبقه اشراف و از همه اين موارد بهتر دموکراسي . اما راسل به نکته اي اشاره مي کند که افلاطون را همه طرفدار حکومت فردي مي دانند، حتي پوپر به خاطر همين، افلاطون را جزو 3 نفري مي داند که دشمن جامعه باز هستند. اما راسل مي گويد: افلاطون با زيرکي حکومت دموکراسي را تأييد کرده است. چرا؟ چون گفته اگر شرايط رعايت نشود، اين ارزشها وارونه مي شود و بدترين نوع حکومت در جامعه برقرار مي شود. اما از نظر اسلام و ما که نظام اسلامي داريم از اين سه نوع بهتر، حکومت ديني است. يعني اول حکومت اسلامي، بعد فردي و پس از آن حکومت اشراف و در نهايت دموکراسي. اما همان اصل افلاطون درست است و اگر شرايط رعايت نشود، بهترين تبديل به بدترين مي شود. براساس همين اصل شيعه حق داشته و دارد و تمام مسلمانان حق دارند که در برابر سياست حساس باشند، چون سياست سرنوشت ساز است. يعني اهميت دارد که حاکم چه کسي است؟ آيا بر حق است يا غاصب؟ اين مسأله نشان دهنده حساسيت تاريخي شيعه در بحث حکومت است.
* مسأله قبول شايستگي مولاي متقيان در ولايت توسط شيعيان چطور به اثبات رسيد؟
** اينکه شيعه علي (ع) را شايسته محور بودن براي سياست اسلامي مي داند براساس عملکرد مولاي متقيان است و اگر شخص پيامبر(ص) هم در اين مورد تصريح کرده اند به خاطر فاميل بودن نبود، بلکه حقانيت او را مي شناخت. بنابراين توجه به علي(ع) به خاطر تقواي آن حضرت است.
* جريان غدير خم تثبيت کننده اين اصل است؟
** اهميت علي براي پيامبر، فقط در عيد غدير مطرح نشد. بلکه در سه موقعيت حساس پيامبر به ولايت مولاي متقيان تأکيد کرد. اول در آغاز دعوت که هنوز کسي ايمان نياورد؛ دوم در زماني است که اسلام به مرحله جديدي رسيده و حضرت رسول از مکه به مدينه رفته و در ساماندهي جامعه اسلامي تلاش مي کند که با طرح برادري اسلامي، دست علي(ع) را گرفت و به عنوان برادر خطاب کرد و سوم هم مسأله ولايت و عيد غدير که از طرف پيامبر(ص) مطرح شد.
* وظيفه شيعيان در حال حاضر نسبت به مسأله غدير چيست؟
** سؤال خوبي است، به نکته اي در اين مورد اشاره مي کنم که شايد از آن غافل شده ايم. دين هاي عقلاني که روي زندگي و سعادت انسان کار مي کنند، کمتر آيين ها را تحمل مي کنند و سعي مي شود که ذهن و فکر انسانها را توسعه دهند. اما دين هاي غير عقلاني کاري به انديشه مردم ندارند، بلکه فقط مي خواهند مردم را به تشريفات وادار کنند. که مثلاً فلان نکته را هزار مرتبه بگو و... اما در اسلام آيين بسيار کم است و تنها آييني که مي شود از آن نام برد، طواف مکه است که تازه آن هم از حساس ترين کارهاي سياسي اجتماعي اسلام است. در حاليکه مابقي همه تفکر است. اما يکي از اشکالات ما در دوران جديد، درگير شدن به برگزاري آيين و مراسم است.
در صورتي که شيعه گروه فعال عقلاني، سياسي است که آيين در آن سهم کلي دارد. چون همه موارد را راحت براي مردم مطرح کرده است. حتي نماز هم آيين نيست، بلکه گفتگوست بين بنده و خدا. متأسفانه در دوران اخير درگير آيين شده ايم.
بنابراين خوب نيست که غدير را به برگزاري مراسم و آيين بگذرانيم. خاصيت آيين تکرار است و تکامل و معرفتي ندارد. در مداحي ها در مورد حضرت علي (ع) بسيار صحبت مي کنيم اما در آن به يقين نرسيده ايم. در نهج البلاغه آمده که روزي فردي به مولاي متقيان گفت که چقدر تو بزرگواري. حضرت پرسيد تو از کجا به اين گمان افتادي؟
پس شما به جاي مدح من که من را گمراه کنيد که تصور کنم تکاليفم را انجام داده ام و نقصي ندارم، بياييد از من و کارهايم انتقاد کنيد که من از خلاف در امان نيستم.
اين معجزه است، چون معصوم (ع) از ما انتظار مدح ندارد. ما نيز بايد روي سياست موردنظر شيعه حساس شويم. به نظر شما آيا يک کار قابل ارائه در سطح جهان درباره سياست اسلامي انجام داده ايم؟ در اين شرايط برگزاري جشن و آيين چه فايده اي دارد؟ آيا علي(ع) از ما اين را مي خواهد؟ به خود بياييم.

علی(ع) صدای عدالت انسانیت

morovat85 — Sat, 05 Dec 2009 06:25:52 GMT

جرج جرداق (نويسنده معروف مسيحي)درباره امام علی می گوید:
تاريخ و حقيقت به خوبي گواه و شاهدند که او شخصيت و روح بزرگ و جوان با عظمتي است. او شهيد راه حق و پدر شهيدان است. علي بن ابي طالب، صداي عدالت انسانيت و شخصيت جاودان مشرق زمين است. اي روزگار! تو را چه مي شد اگر تمام نيروهاي خود را بسيج مي کردي و در هر عصر و زماني، بزرگ مردي به نام علي(ع) را به عالم بشريت و انسانيت عطا مي کردي.

خردمندان، شيفته علي(ع)

morovat85 — Fri, 04 Dec 2009 06:34:59 GMT

حضرت علي (ع) شخصيتي بزرگ و بي بديل است که در طول تاريخ همواره مورد مدح و ستايش بزرگان قرار گرفته و حتي کساني که به امامت علي (ع) باور ندارند نيز، او را در نوع خود يگانه و بي نظير مي دانند؛ «جبران خليل جبران» از علماي بزرگ مسيحيت، مرد هنر و صاحب ذوق بديعي است. او درباره مولاي متقيان(ع) لب به ستايش گشوده و چنين مي گويد: به عقيده من علي بن ابيطالب (پس از پيامبر) نخستين مرد از قوم عرب است که وجودش، همه فضائل کامل بودن را در قوم خويش دميد و آهنگ آن را به گوش مردمي رسانيد که پيش از آن مانند آن را نشنيده بودند و در بين تاريکيهاي جاهليت از روش روشن او متحير ماندند؛ پس کسي که طريق علي را پسنديد به فطرت سليم بازگشت و آن که از باب خصومت وارد شد جاهيلت را ترجيح داد.جبران معتقد بود که: دو طايفه شيفته روش علي بودند يکي خردمندان پاکدل و ديگري نيکو سرشتان با ذوق، علي بن ابيطالب شهيد عظمت خويش گشت او از دنيا رفت در حالي که نماز بر زبانش جاري و دلش از شوق خدا لبريز بود. مردم عرب، حقيقت مقام او را درک نکردند تا گروهي از مردم کشور همسايه آنها(ايران) برخاسته، اين گوهر گرانبها را از سنگ تشخيص داده و او را شناختند.
جبران اضافه مي کند که: علي (ع) مانند پيغمبران درگذشت، مقام و شأن او در بصيرت و بينايي چون پيغمبران، مختص شهر، بلد، قوم، زمان و مکان نبوده و شخصيتي بين المللي داشت.جبران هميشه نام علي (ع) را در مجالس خاص و عام به زبان مي آورد، تعظيم مي کرد و مي گفت: علي از جهان رفت در حالي که هنوز رسالتش را به کمال، تبليغ نکرده بود.
منبع: «الامام علي صوت العدالة الانسانية» ج 1 ص 37

علي(ع) در همه صفات پهلوان بود

morovat85 — Fri, 04 Dec 2009 06:30:21 GMT

ميخائيل نعيمه» که از دانشمندان مسيحي است، در مقدمه اي که بر کتاب «صوت العدالة الانسانية» نوشته درباره حضرت علي (ع)چنين مي گويد: «پهلواني امام (ع) تنها در ميدان جنگ نبود بلکه او در روشن بيني، پاکدلي، بلاغت، سحر بيان، اخلاق فاضله، شور ايمان، بلندي همت، ياري ستمديدگان و نااميدان، متابعت حق و راستي و بالجمله در همه صفات، پهلوان بود. اگرچه مدت زيادي از حضور او گذشته، اما هرگاه بخواهيم بنياد زندگي نيکو و سعادتمندي را بگذاريم، بايد به روش او رجوع کنيم و دستور و نقشه را از او بگيريم.»

گامهایمان به غدیر نزدیک است

morovat85 — Fri, 04 Dec 2009 06:21:09 GMT

...علي برفراز ايستاده و نبي سحاب ولايت را برسرش مي نهد تا بشر براي هميشه افتخار ولايت علي را در صفحه صفحه تاريخ خود ببيند...

ثانيه ها مي گذرند و لحظات به آن وقت مقدس نزديك مي شوند...غدير در راه است

براي غديري شدن و شناخت علي چه كرده ايم؟

***

در آستانه برترين عيد امت پيامبر با چند پست مولي علي را از پنجره نگاه غير مسلمانان خواهيم ديد...

يا علي

درس علامه حکیمی...

morovat85 — Thu, 19 Nov 2009 08:03:34 GMT

اطلاع یافتم كه به عنوان یكی از برگزیدگان جشنوارة فارابی انتخاب شده‌ام. ضمن سپاسگزاری از اظهار لطف داوران، به استحضار می‌رساند كه اینجانب در جشنواره‌ها حضور نمی‌یابد. در جشنواره اخیر نیز حضور نیافته و جایزه‌ای دریافت نكرده است.

همانگونه كه پیش‌تر هم یادآور شده‌ام، بار دیگر تاكید می‌كنم كه تا هنگامی كه در جامعه ما فقر و محرومیت مرئی ونامرئی بیداد می‌كند، برگزاری چنین جشنواره‌هایی، از نظر اینجانب در اولویت نیست.

در این جشنواره از فاضلان و استادانی، به نام خدمت 50 ساله به علوم انسانی تجلیل شده است. پرسش این است آیا این علوم برای ثبت در كتابها و در دنیای ذهنیت است یا برای خدمت به انسان و حفظ حقوق انسان و پاسداری از كرامت انسان است در واقعیت خارجی و عینیت؟ نصاب مقام انسان در معیشت و زندگی به منظور رشد متعالی، رسیدن به اقامة «قسط قرآنی» در حیات اقتصادی است (لیقوم الناس بالقسط) و برخوردار بودن انسانها از حیثیت و كرامت و آزادی در حیات اجتماعی و سیاسی (ولقد كر منا بنی آدم).

آری، باید بكوشیم تا جامعه ما چنان نباشد كه درباره‌اش بتوان گفت: «از دو مفهوم انسان و انسانیت، اولی در كوچه‌ها سرگردان است و دومی در كتابها»!

محمدرضا حكیمی